Als ik bij mijn bureau aankom, krijg ik plots enorme hoofdpijn. Dit heb ik nog nooit gevoeld. Een knal, intens en scherp. Het is moeilijk uit te houden. Ik vertek naar huis om te in bed te gaan liggen; Uitrusten en de pijn verdrijven.
De pijn verdwijnt thuis maar ik blijf erg moe. De volgende dagen valt me op dat ik moeilijk kan schrijven. Woorden komen nauwelijks op papier. Er is wat aan de hand.
De huisarts stuurt me naar het ziekenhuis. Daar blijkt dat ik een hersenbloeding heb gehad. Voor behandeling en verder onderzoek word ik naar het LUMC gebracht. Daar zitten de superdeskundigen, de hersenchirurgen.
Uit onderzoek blijkt dat de oorzaak van de hersenbloeding een AVM is. Een foutje in de bloedvaten dat de bloeddruk niet aankan en open scheurt. Ik heb heel veel geluk gehad dat het bloedvat weer dicht is gegaan. De neurochirurg zei dat ik nooit meer zoveel mazzel zal hebben in mijn leven.
Mijn vrouw Elly en ik beleven deze periode duidelijk anders. In haar beleving heb ik enorme pech gehad dat het bloedvat knapte. Ik voel dat ik veel geluk heb gehad; het bloedvat is weer dicht gegaan. Ik had letterlijk dood kunnen zijn. Dat bepaalt mijn gedrag. Ik kom in een overlevingsmodus terecht. Dat is heel gebruikelijk volgens de huisarts. Ik ga hier doorheen komen, is mijn overtuiging. Elly ervaart veel meer spanning en de kinderen ook.
Een week later word ik geopereerd. De moeilijke langdurige operatie is goed verlopen. Later volgen nog twee grote ingrepen. Een lang litteken in mijn nek is het symbool van de enorme kunde van de artsen en van mijn herstel. Na enige weken rust kan ik weer normaal functioneren. Wat overblijft is soms wat vermoeidheid en een tattoo als kado van de kinderen: Chi - geestkracht.
